Το Δημόσιο Χρέος της ελληνικής «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης»





Ο μεγαλύτερος βραχνάς της ελληνικής οικονομίας είναι το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος της χώρας το οποίο ασκεί υφεσιακές πιέσεις στην πραγματική οικονομία. Μιλάμε για μια διττή ανατροφοδοτούμενη κρίση: οικονομική κρίση+κρίση χρέους. Αν το 2009 είχαμε ένα μη εξυπηρετούμενο χρέος στο 120% του ΑΕΠ, τι μπορούμε να πούμε για το σημερινό χρέος που είναι στο 180% του ΑΕΠ ,μετά από 8 χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής συμπεριλαμβανομένου του PSI; Με το PSI μας «κούρεψαν» 140 δισ.€ και παρ`όλα αυτά σήμερα το χρέος όχι μόνο εξακολουθεί να είναι μη βιώσιμο αλλά είναι και μη διαχειρίσιμο μιας και αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Η εξοφλητική δημοσιονομική πολιτική που ακολουθούμε από το 2010 έχει πλήρως αποτύχει και μας βάζει σε μια δύνη , σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης και κρίσης χρέους. Στο 120% του ΑΕΠ χρέος ενδέχεται να επιστρέψουμε στην καλύτερη των περιπτώσεων σε 25 χρόνια και αυτές οι πολιτικές υπηρετούνται από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αριστερές και δεξιές. Μιλάμε για τον ορισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Στο ένατο λεπτό ο καθηγητής Χριστοδουλάκης εξηγεί τον φαύλο κύκλο χρέους της αδιέξοδης μνημονιακής δημοσιονομικής πολιτικής. Το υψηλό Δημόσιο Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ παράγει πολύ υψηλές χρηματοδοτικές ανάγκες σε τοκοχρεολύσια.Τα υψηλά τοκοχρεολύσια επιβάλλουν πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ,τα οποία παράγονται με ξήλωμα του Κράτους-Πρόνοιας, υψηλή φορολογία και αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών. Υψηλή φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές συρρικνώνουν την αγορά εργασίας και την φορολογική βάση, δηλαδή συμπιέζουν την πραγματική οικονομία προς τα κάτω. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του ΑΕΠ, πράγμα που εκτινάσσει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και το καθιστά μη βιώσιμο και φτου και από την αρχή. Ο φαύλος αυτός κύκλος του ελληνικού δημοσίου χρέους έχει και τις εξής παρενέργειες . Αυξάνει τη μαύρη εργασία και την εκροή κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού από τη χώρα. Η ελαστικοποίηση της εργασίας γίνεται από συμπληρωματική μορφή εργασίας σε κύρια και επικρατούσα τακτική. Πέρα δηλαδή από τη μαύρη και αδήλωτη εργασία (από την οποία το κράτος δεν έχει λαμβάνειν) αυξάνονται οι ελαστικές μορφές εργασίας (πχ part time job έναντι full time job), πράγμα που σημαίνει λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές για το κράτος, περισσότερη φτώχεια για τους εργαζομένους, λιγότερη αγοραστική δύναμη για τους καταναλωτές , διαιώνιση της ύφεσης και έξοδο των επιχειρήσεων από τη χώρα. Στο ενδέκατο λεπτό σε έναν πίνακα 2χ2, με μεταβλητές την οικονομική ανάπτυξη(ισχυρή η αναιμική) και την Πολιτική Δημοσίου Χρέους (με κούρεμα ή χωρίς), περιγράφονται οι τέσσερις δυνατοί συνδυασμοί στρατηγικών που δύνανται να ακολουθηθούν. Μετά το PSI του 2012 (η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στην παγκόσμια ιστορία, με κούρεμα 140 δισ.€ και αλλαγή της δομής του χρέους, όπου σήμερα το 75% του ανήκει σε κράτη και το 25% σε ιδιώτες), αλλά απ`ότι φάνηκε δεν απέδωσε καρπούς, αποφασίστηκε ότι δεν θα παραχωρηθεί άλλη ελάφρυνση χρέους. Έτσι ακολουθήθηκε ο δρόμος της αναιμικής ανάπτυξης (εξαιτίας της εσωτερικής υποτίμησης) και της μη περαιτέρω ελάφρυνσης χρέους. Κατά τη διακυβέρνηση Τσίπρα και την υπογραφή του μνημονίου 3, ακολουθήθηκε η στρατηγική της αναιμικής ανάπτυξης με την υπόσχεση της μελλοντικής διαγραφής χρέους(κυρίως επικοινωνιακή και εσωτερικής κατανάλωσης ήταν), συνεπικουρούμενη από σκληρή εποπτεία .Το Μάιο του 2017 όμως υπογράφτηκε το μνημόνιο 4 το οποίο δεσμεύει και την επερχόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη, με σκληρά πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2023, πολιτική που διέπεται από ισχυρή ανάπτυξη χωρίς ελάφρυνση χρέους. Από που θα προκύψει και πως όμως αυτή η ανάπτυξη ουδείς μας πείθει .Ο Μητσοτάκης έχουμε προβλέψει ότι θα είναι ο τελευταίος κυβερνήτης της Βαϊμάρης. Ο μόνος εφικτός συνδυασμός πλεύσης είναι ο τέταρτος:εστίαση στην ισχυρή ανάπτυξη (με Κεϋνσιανές πρακτικές) συνοδευόμενη από ελάφρυνση χρέους.Όμως αυτό προαπαιτεί τον μετασχηματισμό του ESM σε «ευρωπαϊκό ΔΝΤ» και σε πλήρη απώλεια εθνικής κυριαρχίας, λόγω του μόνιμου δημοσιονομικού συγκεντρωτισμού στις Βρυξέλλες( δηλαδή στο υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας). Οι Εθνικιστές δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε αυτό, ούτε να συνεχίσουμε να είμαστε το δημοσιονομικό πειραματόζωο .



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Δημόσιο Χρέος επί Γεωργίου Παπαδοπούλου (1967-1973): H Aλήθεια και η Παραποίησή της

Η απάτη του Αμίρ μέσα από τις επίσημες σελίδες του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής

Οικονομική μετανάστευση υπό το πρίσμα των πολιτικών ιδεολογιών